Editor’s note: James Altucher is an investor, programmer, author, and entrepreneur. He is Managing Director of Formula Capital and has written 6 books on investing. His latest book is I Was Blind But Now I See. You can follow him @jaltucher.
I was on the phone with Tony Conrad at True Ventures pitching a business idea I had in early 2009. The site was built and we even had people registered for it and I had about a half million dollars already committed but I wanted a VC firm on my side as well. I don’t know why. Maybe I thought it would give me some credibility and I desperately craved it after the divorce I had been going through.
Tony asked a question I thought was very smart. And now I forget exactly what it was. But I’m going to paraphrase what I think he said. He asked, “What have you failed at already in this business and how have you learned from it?”
I think I lied in the answer. Why not? But I can’t remember what I said.
And when I got off the phone I knew he would not put in money. I had just not failed enough yet at this business and I had not learned enough.
Later on I decided to not accept the money I had raised and not do the business at all, at great personal cost to me.
It wasn’t a good idea and I didn’t want to spend two years of my life losing everyone’s money, including more of my own. So I stopped it.
But Tony’s question brought back memories of several successful businesses I had either started or been involved in and how much I had utterly failed even during those businesses. Failure sucks in every way.
Business gurus will write books like “Failing Forward” blah blah blah, but I can tell you this: at that moment when you fail, there’s nothing to learn. It just sucks. For me, I take it very personally when I fail in each of the below ways I’m about to list. I’m too much of a perfectionist and I associate shame with every kind of failure. But ok, I admit it. “My name is James A…” and you know the rest. Former world chess champion Mikhail Botvinnik used to tell his students to study their losses the most because you learn the most from your failures. He would even practice playing while someone blew smoke in his face so he could conquer all his own personal obstacles.
I’m not that smart. I don’t like to fail at all. And I don’t like it when people blow smoke in my face. But acknowledging, cataloging, and then recognizing when you do fail is the first step to maybe learning from them. So I’ll take care of that part for you. Then you can fail, not want to kill yourself, and go on living and hopefully succeeding.
Incidentally, Google thinks I’m an expert on this. Apparently, the top phrase on Google that took people to my site last year (other than my name) was “I Want to Die”, which takes people to this post.
10 Things Entrepreneurs Will Fail At
1. You will lose some customers. Not everyone will be happy with your product forever. Or, not everyone will be happy when you stop paying them bribes. Or arranging their sexual escapades. Whatever. In my first business I started to lose HBO as a client. HBO! I had worked there. Heck, I had hired my own business and then left! And then the people who I had hired to take my place had their own agendas. I was backstabbed. It happens. Deal with it. You can’t keep every customer forever. Which is why you have to every day list potential customers, call new ones, come up with new ideas and products. Every day. If you didn’t today and your spouse is waiting for you to come to bed then she or he is going to have to wait a little longer before they can cuddle with you. That list needs to be finished.
2. You will lose some friends and family. You’re spending so much time on your business that inevitably you will not be able to match all of the expectations of the people who love you. At that point you have to make choices but don’t forget that running a business you have responsibility to not only friends but employees, customers. your future family, and investors who put their hard-earned money with you. I started one business with a close family relative who no longer speaks to me. That happens. You spend so much intense time together it’s like a lifetime of every psychological insult that has ever happened to you comes out and you vomit it all over each other. You’re comfortable with each other because, after all, you’re family. Until you become comfortable enough that it all ends.
3. You will lose the faith of investors. Not all of the time, and hopefully not at the end, but there will come a time when the investors question you. This is normal. Answer their questions. Be honest about mistakes, about what you learned from them, about what you expect in the future, and then move towards that future. Vaultus was the first business for which I ever raised money. My business before that had been profitable from day one and we turned away all money. So, of course, I wasn’t qualified to run an unprofitable business that had raised a lot of money. First they asked me to step down as CEO, then they asked me to step down from the board, then they removed me from the company website. Was I upset? Of course!
When they first asked me to step down from the board, I put up a meager fight. They said I had missed two board meetings in a row. I blamed “9/11”. The guy, Savio, actually laughed at me. So I was off the board. The next time he called me was when he needed a recommendation from Calpers for his fund and Calpers was planning on calling me. I said to him, of course I will give you a good recommendation. And I did. Never hold grudges.
4. Your idea. Your idea might be a bad idea. I was taught in school that the best thing an entrepreneur can do is “focus”. This is not totally accurate. Yes, focus on your business but you may have to totally change ideas, tweak ideas, mate ideas, transform ideas at different points.
5. You will fail some of your employees. Employees are there for many reasons. Money. Potential career advancement. Exploitation (not a bad thing, they want to learn all they can from you so they can then start their own business). Sex (lots of it happens AT the workplace. And I do mean physically AT the workplace. Note I capitalized it twice). Sometimes they won’t always get what they want. Sometimes you won’t always get what you want from an employee. It’s ok to let these employees go as quickly as possible so they find what they are looking for elsewhere.
6. You will fail at keeping stress levels low. Sometimes the stress is too much. I’ve heard about three heart attacks in the past two months.
7. Sales. You can’t win them all. Sometimes your competitors will underprice you. Sometimes they will trash you behind your back. Sometimes they will have a nephew who is making the decision and there’s no way for you to know that. And sometimes they are just plain better than you. You have no idea.One time I was pitching Tupac’s manager on doing the post-memoriam website for Tupac. I had a CD-ROM (yes, a CD-ROM) demonstrating my work. Only problem is: I had never used a Windows machine before. Only Macs and Unix machines. So I didn’t know how to open the CD Drive. He just sat there without helping me and said, “You don’t know how to use a computer and you want to do Tupac’s website?” I mentioned to him that I had been thrown out of graduate school for computer science. He then laughed me out of his office. I was humiliated.
After losing a potential sale there’s a few things you should do:
Call the decision maker and say, “Just for my own learning, is there anything we could’ve done better?” Then take sincere notes.
Then ask, “Is there anything else we can do for you. Any other way I, personally, can help you succeed at your job.”
And conclude with, “Well, it was a real pleasure going through the process and learning about your business. Please call us if you need anything new.” And check in every month after that. Send monthly updates of customers you are winning, new products you are building, etc.
But, if you are being laughed at all the way to the elevator the best you can do is just swallow your pride and tell yourself to learn that when you are ready, learn how to open the CD-ROM drive on a Windows machine. And, perhaps, blame someone else. But that was hard for me to do in this case.
8. Communication. Some people are just simply going to disagree with you. Some people you work with might disapprove of that button in the center of the box you insisted go there before the box was delivered. Some investors might not like you personally. Your landlord might not like you and might want to kick you out. You’re just not going to be able to charm everyone like you are used to.
9. Raising Money. I just saw this happen: great idea, great people, revenues, and profitable and…the company in question could not raise money from professional venture capitalists. Were the VCs stupid? Of course they were! Everyone is “stupid” who doesn’t hand over their hard-earned money for you to play with. But, it’s their choice. And it’s hard to raise money. So you have to always make sure you have a “Plan B”. I’ve seen Plan B work remarkably well in several instances in the past few years, particularly companies I invested in pre-2008 that then had to make it through 2008-9 without any venture capital help. How did they do it? In general, Plan B involves getting to break even as quickly as possible. Getting rid of product categories that don’t make money, and usually switching to a service model where you charge for a specific service, and only use employees to create that service who will make you profitable. The spread between what your employees cost and what you charge is how you pay your lofty salary and office space.
And again, just like in the above for “Sales” you keep in touch with everyone, you send updates. You make sure that everyone is aware of achievements. You throw a big Christmas party and you invite me (don’t worry, I won’t come, though but I’m a bit insulted you didn’t invite me and you know who you are) and as you grow go out there and raise money again. Someone once told me, “When your business is ready for it, the money raising will be easy.”
10. Yourself. You will certainly fail yourself during the process. You can’t do everything. You can’t get everyone to like you. You can’t get everyone to buy your service. You can’t stay in top shape. You can’t. You can’t. You can’t. Well, sometimes you can. But most of the time, you can’t. Because you can’t control the world around you. Give up control. Learn to be flexible. Every day come up with new ideas for your customers, new ideas for your product. If you aren’t doing it, then who is? Who will have the passion you have?
And in the meantime, while juggling all of that, you have to keep your health up. Or else you will fail more.
10. Your business. And sometimes, your business will fail. It simply won’t work. The cash you have in the bank will go to zero. Your employees will quit, you can’t raise any more money. Your customers will leave because they don’t want to go down with a sinking ship. You’ve failed. As I’ve mentioned before, sometimes things just keep getting worse, and you can’t do anything about it.
[Editor's note: I see James put the #10 twice and titled it "10 Things..." so I guess entrepreneurs also fail at top 10 lists.]
What will you do then?
Well, it’s so much fun to repeatedly fail at everything, you’ll just have start all over.
On demand videolar yerine canlı yayının tercih edilmesinin sebebi elbetteki anlık olarak karşılıklı iletişim kurabilmek. Bu sayede facebook çalışanları ve kullanıcıları artık birbirlerine daha yakın olacak. Facebook geliştiricileri yeni özellikleri anlatırken anlık olarak geri bildirimleri alabilecek ve cevap verebilecekler.
Canlı yayın Live Stream üzerinden ve http://apps.facebook.com/facebooklive/ adresinden de izlenebiliyor.
Facebook'un bu çalışması aynı zamanda dünyanın en büyük şirketlerinden birinin kapılarını kullanıcılarına açması anlamına geliyor. Benzer çalışmaları başka firmalarda gerçekleştirirmi bilmiyorum ancak firmaların şeffaflaşması konusunda ciddi bir adım olduğu kesin.
Yaratıcılık ve buluş süreci
“Yaratıcılık bir disiplin sorunudur ve 4 boyutu vardır.” Bernbach
1. Bir ürü n ya da hizmette avantaj olabilecek özellikleri bulma disiplini
2. Düşünsel bir derinliğe ve estetiğe sahip tasarımlar yaratma disiplini
3. Yönetme disiplini
4. Toplumsal bilinci geliştirme ve halka karşı sorumlu olma disiplini
Yaratıcıların 4 genel özelliği:
1. Olanakları zorlayan gözlemcilerdir.
2. İnsanları etkilemek isterler.
3. Nesnelere diğer insanlardan farklı biçimde yaklaşırlar.
4. Yarattıkları dünyayı görmek isterler.
Irwing Taylor, insanlardaki yaratıcılığı 5 kategoride inceler:
1. Dışavurumcu (çocuk resimleri)
2. Üretken (ustalık+gerçekçilik)
3. Buluşçu (kaşif)
4. Yenilikçi (soyutlama)
5. Gelişmeci (yeni ilkeler)
Fikir üretme tekniği
James Webb Young
1. adım: Zihin hammaddeleri bir araya getirmeli.
(Ürün ve insanlar hakkındaki özel bilgiler ve hayat ve olaylara dair genel bilgiler)
2. adım: Zihin tüm bu malzemeyi öğütme sürecine girer.
3. adım: Tüm konuyu ve problemi mümkün olabildiğince zihninizden atıyorsunuz.
4. adım: Boşluktan bir fikir ortaya çıkıyor.
5. adım: Yeni doğmuş fikninizi alıp gerçek dünyaya bırakıyor ve nasıl başarılı olduğunu görüyorsunuz.
Helmholtz
1. aşama: “Hazırlık” (Problemin her yönüyle incelendiği aşama)
(Ürün ve insanlar hakkındaki özel bilgiler ve hayat ve olaylara dair genel bilgiler)
2. aşama: “Kuluçka” (Bilinçli olarak problemin düşünülmediği aşama)
3. aşama: “Aydınlanma” (mutlu fikirlerin beklenmedik bir anda, herhangi bir çaba harcanmadan esin gibi birden ortaya çıktığı aşama)
Moshe F. Rubinstein
Problem çözümünün 4 farklı safhası:
1. aşama: Hazırlık
Problemin elemanları üzerinden tek tek geçerek, aralarındaki ilişkiyi araştırmak.
(Ürün ve insanlar hakkındaki özel bilgiler ve hayat ve olaylara dair genel bilgiler)
2. aşama: Kuluçka devri
Eğer bir problemi çabuk çözemiyorsanız, üstüne yatın.
3. aşama: Esin
Bir çözüm ya da olası bir çözüm yolu aniden ortaya çıktığında bir coşku kıvılcımı hissedersiniz.
4. aşama: Doğrulama
Çözümün gerçekten işleyip işlemediğini kontrol edersiniz.
Fikir nedir?
• O kadar bariz bir şeydir ki, biri söyledikten sonra kendi kendinize “bunu ben niye düşünmedim” diye şaşarsınız.
• Fikir, bir durumun tüm yönlerini içine alır ve bunu basitleştirir. tüm gevşek uçları düzgün bir düğümle bir araya getirir. Bu düğüme fikir denir.
• Evrensel olarak bilinen ve kabul edilmiş bir şeyin anında anlaşılan ama yeni, özgün ve beklenmedik bir biçimde anlatımıdır.
• Kendisine yol açan öncüllerinde var olmayan yeni bir şeydir.
• Birbiriyle ilgisiz görünen iki düşünceyi tek kavramda birleştiren, bazı şeyleri yeni bir ışık altında görmenizi sağlayan bir içgörü parıltısıdır.
• Fikir, karmaşık olanı şaşırtıcı bir biçimde basite indirger.
“Fikir, eski unsurların yeni birleşiminden başka bir şey değildir.”
(James Webb Young)
“Yaratıcı faaliyeti olağandışı bir şey gibi düşünmek yanlıştır.” (J. Bronowski)
“Düşünme”nin Latince karşılığı olan cogito fiili, etimolojik olarak “birlikte çırpmak”tır. St. Augustine bunu farkettiği gibi intelligo sözcüğünün, “içinden seçmek” anlamına geldiğini belirtir.
Sanatçı da olsa, bilim adamı da olsa, bir insan, doğanın çeşitliliği içinde yeni bir birlik bulduğunda yaratıcı olur. Bunu daha önce benzer olduğu düşünülmeyen şeyler arasında benzerlik bularak yapar... Yaratıcı zihin beklenmedik benzerlikleri arayan zihindir.”
(J. Bronowski)
Bir insanın bir fikir bulması için sadece tek bir yol vardır; daha önce sahip olduğu, ama aralarında bir ilgi kurmadığı iki veya daha fazla fikri yeni bir biçimde birleştirmek.”
(Francis H. Cartier)
Arthur Koestler “Yaratma İşi” isimli kitabını tümüyle “Yaratıcı özgünlüğün bir fikirler sistemini yoktan var etmek ya da yaratmak değil; daha çok, çaprazlama yoluyla döllenme süreci, iyice oturmuş düşünce yollarının birliştirilmesi” tezi üzerine kurmuştur. “Yaratıcı faaliyet; mevcut olay, fikir ve yeteneklerin seçilmesi, birleştirilmesi, tekrar gözden geçirilmesi veya sentez edilmesidir.” der.
“Eğlenin”
“Ciddiyet sığlığın tek sığınağıdır.” (Oscar Wilde)
En iyi fikirler en çok eğlenen takımdan çıkardı. Asık suratlılar ve çatık kaşlılar ise nadiren iyi fikirlerle gelirlerdi. İyi fikir üretebildikleri için mi bu denli keyifliydiler; yoksa keyifli oldukları ve eğlendikleri için mi iyi fikir üretiyorlardı? Hiç şüphe yok ki doğru olan ikincisi.” (Jack Foster)
“Ajansınızda çalışmayı keyifli hale getirin, çalışırken eğlenmeyen insanlar nadiren iyi reklam fikirleri üretebilirler.” (David Ogilvy)
Jerry Greenfield “eğlenmiyorsan niye yaparsın?” der.
Tom J. Peters da buna “İşin birinci koşulu sıkıcı olmamasıdır. İş eğlenceli olmalıdır; eğer değilse hayatınızı boşa harcıyorsunuz demektir.” diye ekler.
“Fikir-çeker olun”
“İnsanoğlu havasızlığa birkaç dakika, susuzluğa yaklaşık iki hafta, açlığa hemen hemen iki ay, yeni fikir üretmemeye yıllar ve yıllar boyunca dayanabilir.” (Ken Ruth)
Pareto insanları ikiye ayırır:
1. Spekülatör: Daima yeni kombinasyon olasılıkları üzerine düşünür.
(Young’a göre bu tip “hangi alanda olursa olsun, var olanla yetinmeyen ve onu nasıl değiştirebileceği konusunda spekülasyonlar yapan insanlardır.)
2. Rantiye:
(Monoton, istikrarlı, hayagücü olmayan, tutucu ve spekülatörün kolaylıkla yönlendirebileceği insanlar.)
Fikir üretenler bilirler ki fikirleri vardır ve onlar bu fikirleri bulacaklardır; fikir üretmeyenler fikirlerin var olduğunu ve fikirleri bulacaklarını bilmezler.
• Fikir üretmeye açık olun.
“İnsanların bir problemle karşı karşıya kaldıkları zaman, tek doğru çözümü aradığını farkettim. Çünkü böyle yetiştirilmişlerdi. Okul hayatları boyunca; çoktan seçmeli, doğru-yanlış gibi tek bir doğru cevabı olan soruları cevaplamışlardı. Bu yüzden bütün sorun ve problemlerin böyle olduğunu düşünüyorlardı. mükemmel bir çözüm bulamadıkları zaman da vazgeçiyorlardı. Fakat problemlerin çoğu, okuldaki sınav soruları gibi değildir. Çoğu problemin pek çok çözümü vardır. Öğrencilerimi, bunu kavramaları için zorladığımda, bu çözümleri bulabildiler.”
Arthur Koestler “Bir problemin çözülebilir olduğu biliniyorsa, yarışın yarısı kazanılmış demektir.”
• Bu fikirleri bulacağınızı bilin.
(Kendinize güvenin. Kendinizi nasıl bir insan olarak hayal ediyorsanız öyle hareket edersiniz. bu kadar basit.)
“İster yapabileceğinizi, ister yapamayacağınızı düşünün, doğrudur.” (Henry Ford)
“İnsan, kendisinin ne olduğunu düşünüyorsa odur.” Sartre
“İnsan inandığı şeydir.” Çehov
“Hedefe kilitlenin”
30 cm’lik bir kalasın üzerinden karşıya geçmeniz için bir hedefinizin olması gerekir.
Yani eğer fikir bulmak istiyorsanız, bulduğunuzu hayal edin. Fikir bulacağınızı hayal etmeyin. Şimdiden fikri bulduğunuzu hayal edin. Takdir gördüğünüzü, teşekkür edildiğini ve ödüllendirileceğinizi düşünün. Gerçekleşecektir.
“Daha çocuksu olun”
“Deha iradeyle yeniden elde edilen çocukluktur.” (Baudelaire)
Yaratıcı olan içinizdeki çocuktur, yetişkin değil. İçinizdeki yetişkin kemer ve pantolon askısı takar ve karşıdan karşıya geçmeden önce iki yöne de bakar. İçinizdeki çocuk ise sokakta yalınayak dolaşır ve sokakta oynar. yetişkin çok fazla düşünür, çok fazla yara izine sahiptir ve çok fazla bilgi, çok fazla sınır, kural, varsayım ve önyargıyla kelepçelenmiştir.
Kısacası yetişkin bir yorgundur. Kelepçelenmiş bir yorgun. Çocuk ise masum ve özgürdür; ne yapamayacağını ve ne yapmaması gerektiğini bilmez. Dünyayı gerçekte olduğu gibi görür; biz yetişkinlere öğretildiği gibi değil.
Bir Zen öyküsü, Meiji çağında bir üniversite profesörünü kabul eden Japon efendisi Nan-in’i anlatır. Profesör, Zen’i araştırmaya gelmiştir. Nan-in ona çay ikram eder. Misafirinin fincanına çay doldurur ve fincan dolduktan sonra da dökmeye devam eder. Profesör çayın fincandan taşmasını, kendisini dana fazla tutamayıncaya kadar izler. “Sonuna kadar doldu. Daha azla almaz.” der. “Bu fincan gibi, sen de kendi beklentileren ve fikirlerinle dolusun. kendi fincanının boşaltmadan sana Zen’i nasıl anlatabilirim?” der Nan-in.
Gary Zukav “Bizim fincanlarımız da çoğu zaman sağduyuyla ve aşikar olan şeylerle sonuna kadar doludur.” der.
Yetişkinler bir önceki sefer kendileri ya da başkaları ne yapmışsa onu yapma eğilimi taşır. Çocuklar içinse bir önceki sefer diye bir şey yoktur. Her sefer ilk seferdir. Ve böylece fikir bulmak için yöneldikleri ülke; yepyeni, tertemiz, ayak basılmamış bir ülkedir; kuralları, engelleri, çitleri, sınırları, duvarları olmayan, sonsuz vaatler ve fırsatlarla dolu bir toprak.
“Çocuklar okula birer soru işareti olarak başlar ve nokta olarak bitirirler.” (Neil Postman)
Yeniden soru işareti olun.
Gördüğünüz her şeyin neden öyle olduğunu kendinize sorun.
Bir keresinde bir kedi maması reklamı için çalışırken, kedinin gözü ile dünyanın nasıl göründüğünü merak etmiştim.
Daha önce yapılanları unutun. Kuralları yıkın. Mantıksız olun. Aptalca davranın. Özgür olun. Çocuk olun.
“Daha çok bilgi edinin”
• Kendi rutininizin dışına çıkın.
• Görmeyi öğrenin. (beyaz at oyunu)
“Cesaretinizi toplayın”
• Herkes korkar; herkes.
• Kötü fikir yoktur. (Kolomb)
Asla dökülen sütün ardından ağlamayın. Onun işe yarayacağı bir şey bulun. Ya da daha iyi bir süt ambalajı keşfedin.
• Her zaman başka bir fikir bulabilirsiniz; hatta muhtemelen daha iyisini.
• Hiç kimse çok fazla fikri olduğu için eleştirilmemiştir.
• Bir fikir bulmak her şeye değer.
“Düşünme biçiminizi yeniden düşünün”
• Görsel düşünün.
• Yatay düşünün.
• Var olmayan sınırlar koymayın.
• Bazı sınırlar koyun (teslim tarihi gibi).
“Birleştirmeyi öğrenin”
• Benzerlikler arayın
• Kuralları yıkın
• “Ya olsaydı” oyunu
• Yardım almak için diğer alanlardan yararlanın.
(Metal para basma makinesi ve üzüm presi=matbaa)
• Risk alın
“Problemi tanımlayın”
“Eğer nereye gideceğini bilmiyorsan, bütün yollar oraya çıkar.”
“Bilgileri bir araya getirin”
“Fikri arayın”
“Eğer rüzgar yoksa kürek çek.”
“İyi bir fikir bulmanın en iyi yolu, bir sürü fikir bulmaktır.”
“Unutun”
“Fikri eyleme çevirin”
• Hemen başlayın.
• Yapacaksanız yapın.
• Kendinize bir süre koyun, kısa bir süre.
• Fikrinizi hayata geçirmek için yapmanız gerekenlerin listesini yapın.
• Gemilerinizi yakın.
• Fikrinizi kimseye satamıyorsanız, kendiniz yapın.
• Fikrinizi terketmeyin.
• Kendinize bir sebep bulun.
(…)
Yazan: Jack Foster
Çeviri: Young & Rubicam/Reklamevi
Kemancı çalmaya başladıktan ancak üç dakika kadar sonra, ilk kez orta yaşlı bir adam kemancıyı fark edip, yavaşlar ve birkaç saniye sonra da gitmek zorunda olduğu yere yetişmek üzere yine hızla yoluna devam eder.
Kemancı ilk bir dolar bahşişini bundan bir dakika kadar sonra alır: bir kadın yürümesine ara vermeksizin parayı kemancının önüne koyduğu kaba atarak, hızla geçer, gider.
Birkaç dakika sonra, bir başka adam duraklayıp, eğilerek dinlemeye başlar ancak saatine göz attığında işe geç kalmamak için acele ettiğini belirten ifadelerle hızla yoluna devam eder.
En fazla dikkatle duran ise üç yaşlarında bir oğlan çocuğu olur. Annesinin çekiştirmelerine rağmen, çocuk önünde durur ve dikkatle kemancıya bakar. En sonunda annesi daha hızlı, çekiştirerek çocuğu yürümeye zorlar. Oğlan arkasına dönüp dönüp kemancıya bakarak, çaresizce annesinin peşinden gider. Buna benzer şekilde birkaç çocuk daha olur ve hepsi de anne, babaları tarafından yürümeye devam için zorlanarak, uzaklaştırılırlar.
Çaldığı 45 dakika boyunca kemancının önünde sadece 6 kişi, çok kısa bir süre durur. 20 kişi duraklamadan, yürümeye devam ederek, para verir. Kemancı çaldığı süre içinde 32 Dolar toplar. Çalmayı bitirdiğinde ise sessizlik hakim olur ve kimse onun durduğunu fark etmez, alkışlamaz.
Hiç kimse onun dünyanın en iyi kemancısı Joshua Bell olduğunu ve elindeki 3.5 Milyon Dolar’lık keman’la, yazılmış en karmaşık eserleri çaldığını anlamaz.
Oysa Joshua Bell’in metrodaki bu mini konserinden iki gün önce Boston’da verdiği konser biletleri ortalama 100 Dolar’a satılmıştı…
Bu gerçek bir hikayedir ve Joshua Bell’in öylesine bir kılıkla metroda keman çalması, Washington Post gazetesi tarafından algılama, keyif alma ve öncelikler üzerine yapılan bir sosyal deney gereği kurgulanmıştır.
Sorgulanan şeyler;
- Sıradan bir yerde, uygunsuz bir saatte güzelliği algılayabiliyor muyuz?
- Durup ondan keyif alıyor muyuz?
- Beklenmedik bir ortamda, bir yeteneği tanıyabiliyor muyuz? İdi…
Bu deneyden çıkarılacak kıssadan hisse ise;
Dünyanın en iyi müzisyeni, dünyadaki en iyi müziği çalarken, önünde durup, dinleyecek bir dakikamız dahi yoksa, başka neleri kaçırıyoruz acaba???
Girişimciliğin 7 olmazsa olmazı
Fransa’da, EM Lyon Business School ile mali denetim ve danışmanlık firması KPMG tarafından bu sene ikincisi organize edilen World Entrepreneurship Forum’da (WEF) üç gün boyunca girişimcilik konuşuldu. Dünyanın dört bir yanından gelen katılımcılar 4 ana konuyu tartıştılar:1-Girişimciliğin ana misyonu zenginlik yaratmak mıdır yoksa sosyal adaletin önünü açmak mı?
Buluşulan nokta: Her ikisi de! Ancak bu noktada, konuşmacılar iki cepheye ayrılıyor: Zengin Kuzey ülkelerinden gelen konuşmacılar "girişimcilik ruhu, ekonomiyi canlandırmayı hedefler" derken, gelişmekte olan Güney’den gelenler ise "girişimcinin sosyal rolü" üzerinde durdular.
("Girişimcilik adalet ve sosyal değer yaratıcısı olmalı" - Muhammed İbrahim, Bangladeş’teki Center for Mass Education in Science’ın kurucusu)
2-Girişimciliği tabana yaymak ve gençleri özendirmek için ne yapmalı?
Genel kanı: Ağaç gençken eğilir. İlkokulda, lisede "girişimcilik ruhu" aşılanmalı.
(Bu arada bir temel eleştiri: Ancak, yaratıcılığı, girişimi körleten ve çocukları ’sıkmak ve bıktırmak’ üzerine kurulu milli eğitim politikaları ve yöntemleri yeniden düşünülmeli.)
3-Girişimciliği özendirmek ve yerleştirmek için itici güç kim olmalı?
Genel kanı: Bu konuda gözler, hemen her yerde ve her zaman devlete ve hükümetlere yöneliyor. Oysa çerçeve şehirler ve asıl itici güç yerel yönetimler olmalı. Valiler, kaymakamlar, belediye başkanları yani ’yerel’ yöneticiler kenti, insanlarını, sorunlarını iyi tanıdıkları için girişimleri ve inovasyonu daha doğru yönlendirebilirler.
4-Ekonomik ortam lehte aleyhte nasıl değerlendirilmeli?
Ekonomik ortam girişimcilik dinamizmi için belirleyici bir unsur. Olumlu ve olumsuz açıdan. ("Kriz, inanılmaz fırsatlar sunuyor." - Leonard Schlesinger, Babson College Başkanı)
21’inci yy girişimcisinin 7 temel kuralı
Söz konusu uluslararası ’think tank’ World Entrepreneurship Forum’da katılımcılar "Girişim için olmazsa olmaz nitelikler / yetkinlikler nelerdir?" sorusuna 47 cevap belirlediler. EM Lyon Executive Development İnovasyon Müdürü Dan Evans’ın yorumlarıyla, en önemli 7 yetkinlik şunlar:
1-İlişkileri ve network’u kullanmak
Bu çok önemli bir trend: Girişimci giderek daha geniş, esnek ve çapı fırsatlara göre büyüyen veya küçülen bir ekiple çalışıyor. Ekibi yani network’u. Artık o eskinin ’komando’ girişimcilik devri kapandı. En büyükler dahil şirketler sosyal paylaşım ağlarının önemini anladı.
2-Yenilikci düşünce şart
Girişimci, sorunlara yaklaşımında ve çözüm üretirken yaratıcı ve becerikli olmalı. ’Out of the box’ düşünmeli bilmeli. Bilgi ve tecrübe birikimini kullanmayı ama gereğinde sorgulamayı da bilmeli. Bu az bulunur ve zor bir yönetim anlayışı.
3-Yönetim tarzını değiştirebilmek
Yeni bir şirketin ilk dönemlerinde, her şey çok hızlı gelişir. Yola ’start up modunda’ çıkılabilir ama, kısa sürede yönetim tarzını oturtmak gerekir, mesela liderliğe bel bağlamak gerekebilir. Farklı kültürden insanlarla çalışmayı da becermek gerekir. Bunlar kolay şeyler değil. Belki de bu yüzden 3 veya 4 yaşında tökezleyen çok şirket var.
4-Dayanıklı olmak, çok dayanıklı...
Girişimci daima pozitif enerji yüklü olmalı, hem de uzun süreli. Kimi kararların neticesini görmek için aylarca beklemek gerekecektir, hatta yılarca. Dümeni sıkı tutmak gerek. Daima ’yarın daha iyi olacak’ demek ve gerçekten böyle düşünmek, girişimci için hayati bir tutumdur. Bu tutum esneklikle de çatışmaz: Uzun vadeli bir hedefe sahip olmak ve bundan şaşmamak. Yol değişebilir, hedef aynıdır, değişmez.
5-Yönetim kurallarını belirlemek
Hem içeride hem dışarıda etik davranmak: Girişimci için olmazsa olmaz bir kural. Toplumun ilerlemesine, gelişmesine, zenginleşmesine katkı yapmak için girişim ama toplumsal kurallara saygı çerçevesinde. Ayrıca, bu alanda örnek davranmak, ekibin uyumunu güçlendirir.
6-Delege etmek ve sorumluluk vermek
Delege etmek, sadece bir asta bir görev vermek değildir, asıl ona güvenmek demektir. Projeyi ekibine dayanarak ve güvenerek gerçekleştirmektir. Yani insanlara gelişmeleri ve ilerlemeleri için yol açmak, imkan tanımaktır. Eğer her yaptıklarını gözleyip kontrol edecekseniz, görev ve sorumluluk vermenin, geniş bir ekiple çalışmanın anlamı yok.
7-Sonuç odaklı olmak
Söylemeye bile gerek yok, girişimciliğin özü budur. Sonuç odaklı olmak, hedefe kilitlenmek ’aktif öğrenme’ ile örtüşen bir tutumdur. Yapmak ve yaparken öğrenmek, böylece gelişmek. Sürekli başarının yollarını aramak. Hedefi hiç aklından çıkarmamak. Hedefi tutturmanın hatta aşmanın yolu bundan geçer.
(WEF proje ortağı Les Echos gazetesinin 16.12.2009 tarihli yazısından tercümedir.)
Sharing is Growing
First, and foremost - and most exciting for us - we found that sharing is growing. On a “per page view” level, we’ve seen a 200 percent increase in the shares per page view across our 125,000+ sites in 2009. This means for every page view consumed, the rate of sharing has doubled, meaning our publishers are getting better at optimizing their sharing and consumers now expect it to be there.
Sharing is Valuable
On an aggregate level, sharing is now accounting for as much as one-third of the amount of traffic driven by search, which is most often the top source of traffic for sites. So say a site gets 100,000 unique visitors per month from search, they’re also getting 33,000 from sharing. Now, 33 percent is at the high range of our network, but we’re seeing sites across several verticals (mainstream news, tech, entertainment) achieving these levels.
Sharing vs. Search on Social Engagement
Even more important than the gross traffic originating from shared links is the social engagement of sharing. When compared to search, sites in our network are seeing up to 50 percent more engagement from sharing. Meaning share-originated links are driving up to 50 percent more page views per unique than search. Search drives a very focused click and is still the standard for intent. We feel influence is a proxy for the new social intent. There is no question why companies like Google are rushing to create a more social search-driven experience.
Now we’ll break down the stages of sharing, which we extrapolate into influence. Influence is calculated as Shares x Recipient Clicks x Engagement x Virality.
Despite reports of its demise, e-mail is still the most popular method of sharing, and despite its meteoric rise of late, Twitter is still not a very popular sharing channel. In our research, we found that 46 percent of shares came via e-mail, 33 percent from Facebook, 14 percent from other channels such as Digg, del.icio.us, LinkedIn, etc., and just 6 percent from Twitter.
However, once content is shared, it’s interesting to watch how people respond. Of content shared, 40 percent of clicks come from shared articles on Twitter, 35 percent of clicks come from email and other social channels, and 25 percent of clicks come from Facebook.
We believe Twitter does extremely well on click-through rate because of 2 things: short tweets and URLs, which often mask the source and content of where you are heading (causing accidental clicks), and most importantly, the re-tweet, one of the strongest viral drivers for pass-along effect on any social network.
Most interesting, however, is what we found out about what happens *after* a user arrives to the share destination - how engaged users are by platform. We found that Twitter is the least engaging share platform with users visiting an average of 1.66 pages when they click through to a site, while users coming in off e-mail were the most engaged, visiting 2.95 pages, and Facebook trailing closely behind 2.76 page views. Of course this varies by vertical and site, but if you think about your own habits, it makes sense. Getting an emailed link from a friend may cause you to pay more attention than the more random discovery that you get on Twitter as you consume quick opinions. We think there is tremendous potential for Twitter to increase its engagement when and if better filters are applied - the type of filters that Facebook has built in from the start.
Everyone who Shares is an Influencer
We believe your friends and family across all social networks should be your filter for the web, and influence isn’t just made by a few, it’s created by everyone who shares. What all this adds up to is a picture of sharing as a growing piece of the social Web, and we look forward to working with our publishers to better understand the value underlying social traffic coming to their sites.
ShareThis is in a unique position to provide this insight, because we’re the only service that has this type of deep data on sharing, and soon, we’ll be able to dig deeper into the concept of influence, exactly who influencers are, and which sites attract influencers and why.
That’s really exciting stuff and we can’t wait to share it with you.
Tim Schigel
@schigel
Ben asıl ülkemiz intenet kullanıcısının paylaşım durumunu ve hepsinden önemlisi paylaşım motivasyonunu merak ediyorum.
Theme created for Posterous by Obox
